Φόρος τιμής.

Είναι περίεργο το ευχαριστώ,

Πιο πολύ και από το ‘σε αποχαιρετώ’.

Δεν μπορώ ακόμη ελεύθερα να εκφραστώ,

Ούτε καν το αντίο να σου πώ.

Μου είναι δύσκολο και τρομακτικό,

Και με δυσκολία θα στο εκμυστηρευτώ.

Το ταξίδι θα ‘νε μακρινό,

Αλλά να ξέρεις από πολλούς ποθητό.

Να περνάς καλά.

Νίκος Παπάζογλου.

Θανάσης Βέγγος.

Advertisements

Λόγος ύπαρξης και αντίδρασης;

Έλα ντε;

Παέι πάλε τζαι πιάννει με.  Εν οι ώρες του αλλώπος γιατί τωρά συχνά εγίνικεν συνήθειον.

Έλεος πιον ρε κουμπάρε εν να μας μείνει τζαι ττικ!  Αλλά καλάν τουλάχιστο μαθένω το λίο λίο τζαι εν να προσπαθήσω να αναπτύξω ψυχικά αντισώματα για να το καταπολεμήσω.  Πποοό ρε φίλε τι λαλώ τωρά ο γέριμος, ούτε γιατρός να είμουν.  Μα ούτε τζαι τούτο εν είμαι, λίφκουντε μου ‘λία’ πράματα.  Οι γνώσεις, τα χρόνια τα φοιτιτικά, η αποφοίτηση, τα χαρτιά στον τοίχο, η περιφάνεια, ο όρκος, η άσπρη η ρόμπα, τα ακουστικά (τα αιώνια κρύα τζίνα πράματα που με νευριάζουν αφάνταστα), η σέξυ γραμματέας, το μεγάλο γραφείο, το εκοσάεβρο κάθε πεντάλεπτη συνάντηση, τζαι φυσικά οι ατελείωτοι ασθενείς που μιαν ώρα εν να βαρεθώ να τους δώ τζαι εν να τους θκιώξω γιατί θέλω να κάμω διάλειμμα για να πιώ το καφεδάκι μου τζαι να πά σπίτι μου στην γυναίκα μου.  Ααααα ρε νοσοκομείο τζαι δημόσια υγεία τι μας κάμνετε! Αλλά έννεν τζιαμέ το θέμα μου.

Ας παραλήψουμε αυτή την παράκαμψη στην ροή του θέματος (ππωωω τζαι τι θα μπορούσα να σας πώ για ράδια τζαι παρουσιαστές των ειδήσεων, αλλά άλλην φοράν) τζαι να πάμε πίσω τζιαμέ που εμείναμεν.  Πάει τζαι συνεχίζει που λαλείς η κουβέντα τζαι τον νούν μου βασανίζει, βάζοντας το σε κάτι αλλόκοτες μα τζαι υπέροχες ιδέες τζαι σκέψεις.  Πράματα που εν θα εφαντάζουμουν μπορούν να είναι εφικτά.  Ακόμα να σκεφτείς ότι ώρες ώρες ένιωθα ‘ντεζιαβού’ για κάποιες καταστάσεις που επεχτήκαν τωρά τελευταία η ακόμα τζαι πράματα που εγινήκαν σήμερα στο σχολείο… ένιωσα τα, είδα τα, επίστεψα τα, έζησα τα, ούλλα που θκιό φορές!  Ήταν παράξενο, γιατί μόνο την τελευταία εβδομάδα είδα τόσα πολλά μέσα που τα μάθκια της ψυχής μου, που πίον εν μπορώ να καταλάβω πια που τες θκιό φορές που εγινήκαν τούτα τα πράματα πρέπει να πιστέψω τζαι πια εν η αληθινή.

Εν περιγράφετε ή ακόμα εν καταλαμβένετε για να μπορώ να το φκάλω που μέσα μου τζαι να το φωνάξω, πέρκει φύει το εβλοημένο τζαι κάμω την λαχείο.  Αλλά όι.  Τωρά που το σκέφτουμε, θέλω το.  Εγίνηκέν ένα κομμάτι της ζωής μου τζαι εν να με λυπήσει αν κάποτε με εγκαταλέιψει.  Μονάχα μόνον να ήταν κάπως πιο απαλό, πιο ήρεμο τζαι πιο κοντραλαριζμένο.  Εν ανόφελο όμως να προσπαθώ να το αφήσω γιατί εν να με κάμει να γίνω τέλια άγνωστος στον κόσμο.  Ακόμη ενας παράξενος μιτσής που βλεπει την ζωή μόνο που το προφίλ της, χωρίς να βλεπει ολόκληρο το πρόσωπο αλλά ακόμη χωρίς να δίνει σημασία στην λεπτομέρεια τζαι στα χαρακτηριστικά του.  Πρέπει να δείς αλλιώς την ζωή αλλιώς εν αξίζει, γιατί η ζωή εν τροχός τζαι γυρίζει τζαι άμαν την χάσεις έστω τζαι έναν δευτερόλεπτο που τα μάθκια σου, ήδη εγύρισε τζαι άλλαξε μορφή τζαι πρόσωπο!

Προσπάθα να την αποθανατήσεις, την κάθε της στιγμή, γιατί άλλη σαν και αυτή εν θα δείς ξανά τζαι εν να το μετανιώνεις…λαλώ σου το.  Που πρώτο σχέρι θέμας!  Έτσι ένι τζαι πρέπει να το αποδεχτούμεν, εν η πραγματικότητα.  Τουλάχιστο με τούτο το ‘πράμα’ καταφέρνω τζαι σκέφτουμε, υπάρχω, ζώ.  Αλλά τζαι πως να μεν γίνει τούτο, αφού με τόση ‘paranoia’ τζαι ‘insomnia’ εγίνηκα εν μέρη σοφός τζαι εν μέρη μαννός.  Έχω όμως να πώ πως όσα πράγματα είχα σκεφτεί τούτον τον τελευταίο τζαιρό, εγίνηκα έξπερτ.  Όι πως θέλω να χουμιστώ, αλλά τωρά που το έκατσα τζαι εσκέφτηκα τα ούλλα τούτα τζαι εσυνηδητοποίησα κάποιες καταστάσεις που αλήθκια φκάλουν λογική!

Εν με βάλει μοναχά σε σκέψεις αλλά τζαι σε άλλα, πολλές φορές παράφρονα πράγματα, αλλά και άλλες με πράγματα εξωπραγματικά.  Ιδέες έμμονες, ήχους, στίχους, εικόνες, και πολλές ανεξήγητες πτυχές του μυαλού μου.

Με αφήνει σε μερικές δτιγμές άναβδο και υποκλεινώμενο στο μεγαλείο του.

Υ.Γ. :  και μια εικόνα για να μην ξεχνιώμαστε… σηκώστε τα οπίσθιά σας τζαι αντιδράστε!  Νομίζω εκαταλάβαμεν το ούλλοι πως εν ώρα του.  Βάμος αδέρφια!


Με τρώει ένα σαράκι.

Βουρώ πάνω κάτω.  Έν καθετε ο κόλος μου χαμέ!  Πελλανίσκω τζαι χάνω τα, κάμνω τα πάντα, ανεξέλεκτα, τζαι ακόμα εν εκατάλαβα τι μου γίνετε.  Χάηπερ άκτιβ τζαι έτσι πελλάρες, όι εν τες πιστέφκω.  Πιστέφκω πως κάτιτις εμπίκεν μέσα μου τζαι τρυπώνει μέσα μου κάνοντας με να παραφέρουμε!  Εν ιατρικά εφικτό ή εν φυσικό μου τζαι τωρά το επρόσεξα;  Άμπα τζαι εν ψυχολογικό, κάτι με επήραξε;  Ούλλοι ρωτούν με τι έγινε, σαμπώς τζαι είμε διαφορετικός τωρά που τα εχτές. Νόου γουέι ρε κουμπάρε, εν γίνετε, κάτσε κάτω τζαι έβρε τι έσχεις ώρες ώρες τζαι θωρούσεν ούλλοι έτσι παράξενα.

Εχάθηκα στες σκέψεις.  Εμπλεχτήκαν τα συναισθήματα μου.  Έβαλα το πλέιλιστ του τελευταίος αγαπημένου μου τραγουδιστή τζαι μαγέβουμε που τα μπίτς τζαι ρίμες που φκάλει εν σοφότατες!  Έσχι στιγμές που σκέφτουμε: τωρά τούτος άμαν ήταν στην ηλικία μου έφκαλε φριστάιλς σαν τζαι εμένα τζαι τα μπίτς τζαι οι στίχοι του εν εξεκολούσαν που τον νούν του;  Πάντως εγώ έτσι έιμαι.  Εν ατελίωτες οι σκέψεις, τα κουπλέ και τα σκράτσινγκ που μεγαλώνουνε και εξελίσσονται στον μυαλό μου.

Εγίνικεν ο νούς μου ένας λαβύρινθος.  Πως τα εκατάφερα τζαι εχάθηκα ο ίδιος μου μες σε ένα παιχνίδι που εδημιούργησα μόνος μου εν το πίο ηλίθιο πράμα που αξιώθηκα να κάμω.  Μπράβο μου! Είμαι τζαι ο πρώτος.  Κάποτε άμαν κάτσω πολλές ώρες τζαι σκέφτουμε, ακούω, γράφω τζαι ζωγραφίζω, τα πάντα γυρώ μου γίνουντε ένα με εμένα.  Χάννω τα ευκολότατα τζαι το απλό, το εύκολο τζαι το ωραίο, πέρνουν μίαν νέαν διάσταση, εξωπραγματική που με γυρωφέρνει σε καταστάσεις διαφορετικέσ τζαι αλλόκοτες.  Ακαταλαβίστικα λαλώ σας, που με κάμνουν τζαι σκέφτουμε απίστευτα πράματα!  Όου μάι γκότ, ρε κουμπάρε κανεί!

Έτζε ένιγουέη τωρά πιον ούλλα εγίναν μια ίδια ρουτίνα ώς τζαι στον ελεύθερο μου χρόνο.  Έσχι λίον τζαιρό βρίσκω πλέον καταφύγιον στο σκολίον για να ξαλαφρώσω.  Έτο τωρά, τί εν να κάμω;   Εν να πάω να φάω τίποτες που με έπιαε μία λιγούρα τζαι κάμνουν τζίνους τους υπέροχους ήχους τα έντερα μου όταν πεινώ.  Τζαι μετά πίσω στην μουσικούαν μου που με κρατά τουλάχιστω για τωρά ζωντανό τζαι ώρες ώρες κάμνει με να θωρώ αλλιώς την ζωή αλλά τζαι καποτε πορώνει με τζαι συνεισφέρω τζαι εγώ σε αυτήν με τα φριστάιλ μου. Όι εν το χουμίζουμε τζαι ούτε το πολλοκατέχω, αλλά έχω να πώ εν καλύτερο που ότιδήποτε άλλο που κάμνουν οι έφηβοι τωρά (π.χ. βλέπε φαισμπουκ).

Τωρά πάμεντε για το επόμενο στάδιο.  Τζαι φυσικά αυτό που για εμένα ακολουθεί ένι ένα τηλεφωνάκι στον κολλητό μου για να κόψουμε καμιά κουβέντα για το σχολείο τζαι το τι έγινεν ημέραν που επέρασε.  Πάνουμεν τζαι μετά καμιάν κουβέντα για καμίαν έξοδο τζαι ξέρωγώ, τζαι πάει λέγοντας.  Έρκετε όμως τζαι η σειρά του τηλεφώνου στον παρέαν μου, στο αέρφιν που λαλούμεν τζαι μεταξύ μας.  Τζιαμέ έχω να ομολογήσω πέφτουν άγριες συζητήσεις για γράφιτι, για σχέδια, για κομμάθκια, μπογιές τζαι ούλλα τα άλλα.  Μιλούμε για καμιάν παραγγελεία, συνήθως μάρκερς τζαι το πιο σίουρο πότε εν να πάμε καμιά μέρα για να γεμλησουμεν την πόλη με χρώμα τζαι με υγεία!

Μετά το πιό σίουρο εν να ππέσει η οθόνη το κομπιούτερ.  Το σχέρι μου που πάνω του, να σκέφτουμε τι έγινε, τι έγραψα, τι άκουσα, τι εζωγράφισα τζαι πάνω από όλα τι ένιωσα όταν εχάθηκα τζιμέσα.

Τζαι όμως το πιο πιθανό ένι να μείνω τζιαμέ για λία λεπτά χαμένος, ζαλισμένος τζαι σκεπτόμενος.

Διασπάτε όμως ο συνειρμός της σκέψης μου, τα λόγια μου με εγκαταλείπουν, το μυαλό μου σταματά για λίγο.  Το κομπιούτερ ακόμα ανοιχτό τζαι η μουσική ακόμα παίζει. Τι έγινε τωρά. Πότε αλλάξαν ούλλα. Εχάθηκα πάλε για τόσην ώρα;  Τι λαλείς;

Άμπα τζαι ακόμα είμαι χαμένος.  Πού είμαι;  Τι κάμνω;  Δαμέ εν η πραγματικότητα;

Εχάθηκα.


Θεατές του θιάσου αφυπνιστείτε…

Όπως εκαταλάβετε ενεν sequel άλλου ποστ τζαι απλά τυχαίνει να ένει τζαι ο λόγος που έσχει τζερόν να γράψω δαμέσα δα.

Σίουρα εν θα ασχοληθώ με τα κοινά θέματα που αφορούν την πολύπαθη Κύπρον μας τζαι ούτε τα ως γνωστόν τζαι φκαλμένα που τα φκιά μας θέμα που έπληξαν όλους μας. Επεράσαν μέρες τζαι μέρες που απλά έκατσα να πιάννω πληροφορίες που παντού!

Εγέμωσεν ο νούς μου τζαι έσπασε, τζαι εράγισε, τζαι εν να πομπάρει αλλο λίον! Πόσο τζαιρό να είμαι  ένας απλός παρονομαστής σε μιαν λύση ενός μαθηματικού προβλήματος.  Εβαρέθηκα πιον να έχω κάποιον ποθ πας την κκελλέν μου να με πιέζει! Εφκάλαμεν το νάμιν! Επροσπάθησα τούτες τες μέρες να αφεθώ στον κόσμο που προσπαθούν να μας προοθήσουν τζαι να δώ πόσο στ’ αλήθεια είναι προς όφελος μας ούλλη τούτη η κατάσταση!

Έκλησα μιαν καλήν ημέραν το κομπιούτερ, εξιμπάροσα το διαδύκτιο (παρεπιμτώντος εν εδούλευκε), εγώραζα κάθε μέρα εφημερίδα τζαι περιοδικά, είχα ούλλη μέρα την τηλεόραση ανοικτή, έκλεισα φέισμπουκ τζαι ττουίτερ αλλά τζαι το μλογκ αλλά και ακόμη έλυσα στο θκίαβασμα βιβλίων! Λαλώ ας ξεφύγω από κάτι το ηλεκτρονικό και »ψεύτικο» να δώ πως είναι η ζωή. Και η ενέργεια μου αυτή όχι προς το όφελός μου. Ανακάλυψα έναν κόσμο πλαστό και ανυπόφορο που με καταποίεζε και με έκανε να παρανοήσω.

Ένιωσα αισθήματα ακατονόμαστα…αλλά εν ολίγης αισθήματα αηδίασης, αποτυχίας, στεναχώριας, απογοήτευσης, φόβου, θυμού, βίας, αγωνίας, πόνου, κ.τ.λ.  Ναι, ξέρω όλα αυτά μαζί σε μόνο λίγες μέρες, μια εβδομάδα έστω? Αλλά ναι αυτά πουεγώ είπα ότι θα τα περιθωριοποιούσα από μικρός, ήρθαν και με βρήκαν και με αηδίασαν παντελώς!

Η κατάσταση που επικρατεί ΒΛΑΚΩΔΕΣ! Γέμησα με άχρηστες πληροφορίες και γνώσεις που με έβαλαν σε σκέψεις. Ναι, τώρα είμαι σίγουρος, είμαι και εγώ ένα από τα πιόνια του συστήματος. Δεν το θέλω όμως αυτό, θέλω την ελευθερία μου και την άποψη της γνώμης μου! Δεν θέλω κάποιος τρίτος χειρότερός μου να μου φέρει την ριζική αλλαγή όπως είπε και ο Καβάφης στο ποίημα του «Περιμένοντας τους Βαρβάρους».

Είμαι ο ίδιος αρχηγός και οδηγός του εαυτού μου! Με κόπο, αγώνα, παρανομία, φόβο, θάνατο, πείσμα και αγάπη, εγώ θα επιτύχω!

ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΘΕΑΤΗΣ ΕΝΟΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΕΡΓΟΥ!

Θεατές του θιάσου αφυπνιστείτε…είναι ψευδέσθηση όσα ποθήτε…


Υ.Γ: και ναι βεβαίος αναφέρομε στο τι γίνετε στην Ελλάδα, στο τι έγινε στην Κύπρο με τα »σκάνδαλα» του ίντερνετ, στους χουλικανισμούς του ποδοσφαίρου μας, αλλά επίσης και σε ότι τώρα με πληγώνει και εγώ πρέπει να πολεμήσω για να κερδίσω.


Το Σύστημα μου φταίει…

Ένα από τα πολλά που μου τζεντρίζουσιν τον νούν μου επ’αορίστου εν το πόσο πιο πολλά πιον μπόρει να ένει διεφθαρμένο το σύστημα μας! Σε ολόκληρον τον κόσμο, μα τζαι ιδιέταιρα στην Κύπρον! Τουλάχιστον όπως το θορώ εγώ. Ανιγουέι, το πόιντ μου εν αλλού. Ας αίκουμεν την διαφθορά: στην αστυνομία, τον στρατό, τα νοσοκομεία, τις κυβερνητικές δουλειές, κ.τ.λ. τζαι να επικεντρωθούμε στο γενικό κοινό! Τζαι έναν  παράδειγμα να ένει η τωρινή μουσική που ακούμεν.

Ξέρουμεν ούλοι πως ακούμεν τούτα τα τραούθκια του Σάκη, του Τσαλίκη, της Βισσης, κ.τ.λ και δεν καταλαμβαίνουμεν πως πέφτουμεν ούλοι με την σειράν μας μες την παγίδαν του μάρκετινγ! Γιατί ρε κουμπάρε μου να μεν ακούσω λιην μουσική που αξίζει τζαι μετά να κρίνω? Ναι τζαι εγώ ακούω μουσική που φκαίνει κάθε καλοτζέριν τζαι χωρεύκω στον ρυθμό τους αλλά έντζε υπερβάλλω! Μα να βουρίσω να αγοράσω εισητήριο τόσα ριάλλια απλά για να τον δώ που κοντά? Να μου φάσιν τα ριάλλια οι συντελεστές τζαι ο άνθρωπος που έσχει τον χώρο? Άμπα τζε! Προτιμώ να πιάσω λίην αληθινή μουσική, χωρίς ψευτιές μες τα στούντιο τζαι πελλάρες, χωρίς να μου απαγορεύσει κανένας στο τι μπορώ να πώ ( τζαι ιδιέτερα να μεν αφήνουν οι πολιτικοί ημισι μου να φκεί το τραούδιν! )! αν είναι δυνατόν να συμβιβαστώ σε κάτι τέτοιο! Προσωπική μου άποψη δηλαδή. Έντζε μόνο τζαι μόνο επηδεί τωρά τελευταία ανακαλύφθηκε η πειρατία, οι τζιράδες μας εγοράζαν τουσ δίσκους! Αν προσέξεις κόμα κάμνουν το. Γιατί πιστεύκουν στην αρχή της ελληνικής μουσικής! Όι πως απαρνιούντε την νεο-ελληνική αλλά απλά επηδεί πίαννει το αυτίν τους »πιοτικήν» που λαλούσιν μουσική!

Για αυτόν σας λέω, πως για αυτούς τους ψεύτικους καιρούς που ζιούμεν το σύστημα τα φταίει!

Προσωπική μου άποψη πάντα!

 


Αξιοποίηση zero!

Εθκιάβαζα προχτές που λαλείς ένα περιοδικόν τζαι είσχεν τζαι αντζένταν για το τι μπόρεις να κάμεις μες την  Άνοιξη. Είδα πως είσχεν στην Λεμεσό μιαν έκθεση για  τον σπουδαίο ζωγράφo Henri de Toulouse-Lautrec ( γυρέψετε τον τζαι αξίζει)! Ε τολοιπόν έβαλα ομπρός να πάω στην έκθεση μιαν ημέρα την προηγούμενη εφτομάδα. Παέννω εις τον τόπο, είσχεν τζαι κάμποσα καφέ τζαι εστιατόρια τζιαμέ δίπλα, γεμάτα full μιας τζαι ήταν μεγάλη εφτομάδα. Εν με επαραξένεψεν πολλά στην αρκήν τζαι εσυνέχισα τον δρόμο μου μες τον χώρο όπου εφιλοξενώταν η έκθεση.

Οφείλω να σας ομολογήσω ήταν πολλά όμορφη τζαι εντυπωσιακή έκθεση! Τζαι ο ίδιος ο Toulouse-Lautrec είναι ιδιέτερος ζωγράφος με πανέμορφα έργα. Έμεινα που λαλούσιν άναβδος, για πρώτο και κύριο λόγο ότι για πρώτην φορά εγιώ θορώ έτσι καλά οργανωμένον event, με original σκέδια του ζωγράφου. Ήταν κάτι αξιόλογο έχω να σας πω!

Όμως έχω να σας ομολογήσω πως μεσ σε έτσι μεάλην κάμαρα γεμάτη σκέδια τζαι μέσα εν είσχεν μούγια, μοναχά έναν ζεφκάριν εγγλέζους που ήταν μειτά μου. Κρίμαν λαλώ που μέσα μου! ΚΡΙΜΑΝ μεγάλο! Απαγοητεύτηκά εις το μέγειστον! Αξιοποίηση zero! Εν επάτησεν κανένας λαλώ? Ούτε τωρά που έχουμεν τζαι το off μας? Άτε λαλώ διώ του Κυπριακού λαού αλλη μιαν εφκερίαν. Συνεχίζω την περιδιάβασην μου μες την έκθεση ήρεμα. Σε μιαν φάσην που λαλείς, διακόπτετε τούτη η απόλυτης ησυχίαν τζαι ξάφνου ακούς φωνές πλασμάτων στην είσοδο.

»Άτε ρε έφερα σας να δείτε  τζαι τούτα τα σκέδια πέρκι ησυχάσετε λίον τζαι επελλάνετε την κκελλέν μου!», λαλεί η μάνα.

Κάμνω λίον τζαι ταρράσσω το κορμί μου τζαι θορώ τους στο βάθος. Μια typical Κυπριακή οικογένια με θκιό μωρά. Θωρίς τζαι που λαλείς μιαν μάνα να φωνάζει, θκιο δκιαβολούθκια να βουρούν, τζαι ένα καημένο παπά να μάσχετε να τα ησυχάσει.

» Όου Μάι Γκότ!», λαλώ που μέσα μου! Μα ήντα που γίνετε δαμέσα? Επελλάναν τέλεια? Ας έχουν λίον σεβαμό σε τούτον τον χώρο τζαι τούτο που οργανώσαν οι αθρώποι! Τζαι ένεν μόνο τουτο αλλά συνεχήζει η κατάσταση.

» Οοοοο! Εν να σιωπήσετε οξά? Εν κανεί που σας έφερα δαμέ που εθέλετε τζαι εν με αϊκατε να  πιώ τον καφέ μου, κάμνετε τζαι παράπονα!»

Απαναγία μου λαλώ, εν γίνετε να ακούω έτσι πράμα! Εν κανεί που εμπήκαν μέσα κάμποσο τζαι εδιαταράξαν την ησυχία τζαι καθόλου σεβασμό τζαι να δείξουν λίην αξιοπρέπεια, εδίξαμεν ως κοινωνία τον νουν μας. Δεν ξέρω τι γίνετε πιον! Εχάσαμεν τον τέλεια οι Κυπρέοι. Αξιοποίηση zero!

Μα να ήταν μοναχά τούτον? Ύστερις που ετέλιωσα τζαι ευχαριστήθηκα κάμποσο την έκθεση εφκίκα πόξο τζιαμέ στα σουβενίρ τζαι έπια ένα copy ενός έργου του ζωγράφου. Ξέρετε πάντα μετά που ένα event έσχει πόξο ένα βιβλίο για να γράψεις την γνώμη σου, τες εφχαριστίες, κ.τ.λ.  Επία να γράψω τζαι εγώ ως καλός πολιτισμένος πολίτης τζαι εσυνηδοποίησα πως ήμουν αλόπως ο τρίτος για ο τέταρτος που έγραφα τον λόγο μου, παρόλο του γεγονός ότι η έκθεση ήταν ανοικτή εδώ τζαι τρείς εφτομάδες!!!! Επάννησα το που λαλεί ο λόος!

Τίποτε πιον που τούτον τον λαόν! Αξιοποίηση zero!

Εν να μου μείνει εις τον νούν!

Καλήν αννάρωσην μας!


Αλλάξασιν οι τζεροί…

Ούλλοι ξέρουμεν πως έτσι τζερούς του πάσκα κάμνουμεν τον οβελίαν τζαι την σουβλούν μας για να πριστούμεν κάμποσο που τες νηστίες τζαι τες υποτιθέμενες αμαρτίες!

Φέτι επρόσεξα όμως κάποια πράματα που εβάλασιν τον νούν μου να σκεφτοί λίον τζαι να απορηθεί. Αρκέψασιν οι νηστίες πριν κάμποσες ημέρες τζαι ναι, κάποιοι που μας εκόπσαν τα ούλλα. Εκόπσαμεν τα τυρκά, τα κρέατα, κ.τ.λ. τζαι εμείναν τα λουφκιά τζαι τα χόρτα! Εγιώ μου ποττές εν ενήστεψα…μπορεί κάποτες μες την μεάλην εφτομάδαν, έτσι για την χάρη των γιορτών. Φέτη όμως εν τα εκατάφερα διότι εγείνασην πολλά τζαι εν άρκεψα εντέλει! εν πειράζει τουχρόνου! Με τούτην την ιδέα μοναχά αρκέψασιν τα μουμουρκά! Ξέρετε τζαι εσείς πως κάποιος  που την τρίτη γενεάν που εν πολλά typical κυπραίος θρήσκος εν να σας έκαμνεν ένα κηριγματούιν. Εεεε τζαι εμέναν περίπου έτσι εγείνικεν πριν που λίες μέρες. Που λαλείται μια γιαγιά, συγγένισσα που πιαν πλευρά ενι ένιξερω, ήρτεν  για επίσκεψη. Ε με τες κουβέντες ποτζί ποδά επέσαμεν πας τες νηστείες, τζαι πας την περίπτωση μου.

Εμιλήσαμεν τζιαμέ για κάμποσιν ώραν  τζαι σε μιαν φάσιν λαλεί μου:

»Τούτα τα πράματα εν γινίσκουντε γρουσέ μου γιέ!»

Σαμπώς τζαι είσχεν να της δόκω σημασία. Απαντώ της όμως τζαι εγώ, έτσι για την πλάκα:

»Γιαγιά, συμπαθώσε, αγαπώσε, αμμά η αμαρτία εν περνά που το στομάσχιν αλλά που την ψυχήν!» ( βασισμένο που τα σοφά τα λόγια του θκιού μου του Τάκη.)

Τζαι απαντά μου ύστερις τζίνη κατσουφκιασμένη: »Αλλάξασιν οι τζαιροί μάνα μου!»

…(!)…

Μα έντζεν μόνον τούτον που μου βασανιά τον νούν τούτες τες μέρες! Έχω κάτι νέους γείτονες που λαλείς, λίους μήνες έσχει που ήρταν, σήμερον πάσκαν ημέραν με τους άκουσα, με τίποτες! Άρκεψα να διεροθκιούμε για τούτους που τα εψές. Ήβρα τους μες την εκκλησσιά τζαι ξέρετε ήντα γενικές κουβέντες σείρνουν οι γείτωνες, έτσι τζαι εμείς. Τζαι που λαλείς  έμαθα πως αντί για μαγειρίτσα εν να φάσιν μιαν σουππούν που λαχανικά! Αμμάνα μου λαλώ. Πόσο κρίμα? Ανθρώποι που νηστεύκουν να μεν φαουσχιάσουσην λιον κρεάς? Να γεμώσει το άντερον τους πιλέ μου.

Που ποδά τζαι που ποτζεί είδα τους πως το μεσημέρην εν εψήσαν σούβλαν, αλλά πάλε εκάτσασιν  τζαι ετρώασιν! Μα κύριε ‘λέσον λαλώ, τούτοι εν να μεν φάσιν τίποτε? Εεεε….έτσι για να τα κρατούμεν τζαι λία τα λόγια, εκατάλαβα πως εν χορτοφάγοι τούτοι. Μα γίνετε ρε κουμπάρε, κυπραίος χωρίς το κρέας του? Τα γεμιστά του τζαι τους κιοφτέδες του? Τα μακαρόνια του φούρνου του τζαι τα ψητά του κοτόπουλα? Όϊ μάνα μου λαλώ, τζαι σταυρωκοπιούμε! Εν γίνετε έτσι πράμα! Εχάλασεν ο κόσμος…

Επαραξενέφτηκα λίον με τούτην την κατάσταση τζαι αθυμίθηκα κάτι που τα παλιά, κάτι που μου έμεινε στον νούν…

«Αλλάξασιν οι τζαιροί μάνα μου!» , όπως μου είπεν τζαι λίες μέρες πριν η καημένη η γιαγιά, τζαι έπια την στο περιπέξημον.

Πάντα να έχουμεν στον νουν μας πωσ κάτι που σου λαλεί ένας πιό παλιός σου στο αρχοντικόν σου εν σοφό τζαι να μεν το ξιάνεις ποττέ!

Καλόν Πάσκαν να έχουμεν τζαι καλήν Ανάστασην!