Εναλλάξ

Μιλάς και έρχονται μνήμες απ’ το παρελθόν,

Με κάνουν να θέλω να τρέξω, να φύγω απ’ αυτών το κακόν,

Λες και είμαι και πάλι εκεί, και μ’ αναγκάζουν να κάθομαι οκλαδόν.

Κι ας πονάει ο νούς, δεν είναι τίποτα το σημαντικόν,

Σταμάτα, μη, δεν είναι ώρα τούτη, πες μου κάτι ευχάριστον,

Πιο σκληρή μαχαιριά δεν ένιωσα, δεν το περίμενα τότε όμως κι’ αυτόν.

Advertisements

About toppouzos

άσε το δρόμο να χαραχτεί, θάλασσα να διασχιστεί, κι η κατάληλη ώρα θα 'ρθεί . Δείτε όλα τα άρθρα του/της toppouzos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: