Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2011

Με τρώει ένα σαράκι.

Βουρώ πάνω κάτω.  Έν καθετε ο κόλος μου χαμέ!  Πελλανίσκω τζαι χάνω τα, κάμνω τα πάντα, ανεξέλεκτα, τζαι ακόμα εν εκατάλαβα τι μου γίνετε.  Χάηπερ άκτιβ τζαι έτσι πελλάρες, όι εν τες πιστέφκω.  Πιστέφκω πως κάτιτις εμπίκεν μέσα μου τζαι τρυπώνει μέσα μου κάνοντας με να παραφέρουμε!  Εν ιατρικά εφικτό ή εν φυσικό μου τζαι τωρά το επρόσεξα;  Άμπα τζαι εν ψυχολογικό, κάτι με επήραξε;  Ούλλοι ρωτούν με τι έγινε, σαμπώς τζαι είμε διαφορετικός τωρά που τα εχτές. Νόου γουέι ρε κουμπάρε, εν γίνετε, κάτσε κάτω τζαι έβρε τι έσχεις ώρες ώρες τζαι θωρούσεν ούλλοι έτσι παράξενα.

Εχάθηκα στες σκέψεις.  Εμπλεχτήκαν τα συναισθήματα μου.  Έβαλα το πλέιλιστ του τελευταίος αγαπημένου μου τραγουδιστή τζαι μαγέβουμε που τα μπίτς τζαι ρίμες που φκάλει εν σοφότατες!  Έσχι στιγμές που σκέφτουμε: τωρά τούτος άμαν ήταν στην ηλικία μου έφκαλε φριστάιλς σαν τζαι εμένα τζαι τα μπίτς τζαι οι στίχοι του εν εξεκολούσαν που τον νούν του;  Πάντως εγώ έτσι έιμαι.  Εν ατελίωτες οι σκέψεις, τα κουπλέ και τα σκράτσινγκ που μεγαλώνουνε και εξελίσσονται στον μυαλό μου.

Εγίνικεν ο νούς μου ένας λαβύρινθος.  Πως τα εκατάφερα τζαι εχάθηκα ο ίδιος μου μες σε ένα παιχνίδι που εδημιούργησα μόνος μου εν το πίο ηλίθιο πράμα που αξιώθηκα να κάμω.  Μπράβο μου! Είμαι τζαι ο πρώτος.  Κάποτε άμαν κάτσω πολλές ώρες τζαι σκέφτουμε, ακούω, γράφω τζαι ζωγραφίζω, τα πάντα γυρώ μου γίνουντε ένα με εμένα.  Χάννω τα ευκολότατα τζαι το απλό, το εύκολο τζαι το ωραίο, πέρνουν μίαν νέαν διάσταση, εξωπραγματική που με γυρωφέρνει σε καταστάσεις διαφορετικέσ τζαι αλλόκοτες.  Ακαταλαβίστικα λαλώ σας, που με κάμνουν τζαι σκέφτουμε απίστευτα πράματα!  Όου μάι γκότ, ρε κουμπάρε κανεί!

Έτζε ένιγουέη τωρά πιον ούλλα εγίναν μια ίδια ρουτίνα ώς τζαι στον ελεύθερο μου χρόνο.  Έσχι λίον τζαιρό βρίσκω πλέον καταφύγιον στο σκολίον για να ξαλαφρώσω.  Έτο τωρά, τί εν να κάμω;   Εν να πάω να φάω τίποτες που με έπιαε μία λιγούρα τζαι κάμνουν τζίνους τους υπέροχους ήχους τα έντερα μου όταν πεινώ.  Τζαι μετά πίσω στην μουσικούαν μου που με κρατά τουλάχιστω για τωρά ζωντανό τζαι ώρες ώρες κάμνει με να θωρώ αλλιώς την ζωή αλλά τζαι καποτε πορώνει με τζαι συνεισφέρω τζαι εγώ σε αυτήν με τα φριστάιλ μου. Όι εν το χουμίζουμε τζαι ούτε το πολλοκατέχω, αλλά έχω να πώ εν καλύτερο που ότιδήποτε άλλο που κάμνουν οι έφηβοι τωρά (π.χ. βλέπε φαισμπουκ).

Τωρά πάμεντε για το επόμενο στάδιο.  Τζαι φυσικά αυτό που για εμένα ακολουθεί ένι ένα τηλεφωνάκι στον κολλητό μου για να κόψουμε καμιά κουβέντα για το σχολείο τζαι το τι έγινεν ημέραν που επέρασε.  Πάνουμεν τζαι μετά καμιάν κουβέντα για καμίαν έξοδο τζαι ξέρωγώ, τζαι πάει λέγοντας.  Έρκετε όμως τζαι η σειρά του τηλεφώνου στον παρέαν μου, στο αέρφιν που λαλούμεν τζαι μεταξύ μας.  Τζιαμέ έχω να ομολογήσω πέφτουν άγριες συζητήσεις για γράφιτι, για σχέδια, για κομμάθκια, μπογιές τζαι ούλλα τα άλλα.  Μιλούμε για καμιάν παραγγελεία, συνήθως μάρκερς τζαι το πιο σίουρο πότε εν να πάμε καμιά μέρα για να γεμλησουμεν την πόλη με χρώμα τζαι με υγεία!

Μετά το πιό σίουρο εν να ππέσει η οθόνη το κομπιούτερ.  Το σχέρι μου που πάνω του, να σκέφτουμε τι έγινε, τι έγραψα, τι άκουσα, τι εζωγράφισα τζαι πάνω από όλα τι ένιωσα όταν εχάθηκα τζιμέσα.

Τζαι όμως το πιο πιθανό ένι να μείνω τζιαμέ για λία λεπτά χαμένος, ζαλισμένος τζαι σκεπτόμενος.

Διασπάτε όμως ο συνειρμός της σκέψης μου, τα λόγια μου με εγκαταλείπουν, το μυαλό μου σταματά για λίγο.  Το κομπιούτερ ακόμα ανοιχτό τζαι η μουσική ακόμα παίζει. Τι έγινε τωρά. Πότε αλλάξαν ούλλα. Εχάθηκα πάλε για τόσην ώρα;  Τι λαλείς;

Άμπα τζαι ακόμα είμαι χαμένος.  Πού είμαι;  Τι κάμνω;  Δαμέ εν η πραγματικότητα;

Εχάθηκα.

Advertisements