Εναλλάξ

Μιλάς και έρχονται μνήμες απ’ το παρελθόν,

Με κάνουν να θέλω να τρέξω, να φύγω απ’ αυτών το κακόν,

Λες και είμαι και πάλι εκεί, και μ’ αναγκάζουν να κάθομαι οκλαδόν.

Κι ας πονάει ο νούς, δεν είναι τίποτα το σημαντικόν,

Σταμάτα, μη, δεν είναι ώρα τούτη, πες μου κάτι ευχάριστον,

Πιο σκληρή μαχαιριά δεν ένιωσα, δεν το περίμενα τότε όμως κι’ αυτόν.

Advertisements

Λόγια

Για δες πώς σε κοιτούν

Μάτια είναι και μιλούν

Μα μην σε νοιάζει ό,τι και να πουν

Πότε τους να μην σ’ αρκούν.

 

 

Φύλλα είναι όλοι απο κληματαριά

Το καλοκαίρι προσφέρουν δροσιά

Φθινόπωρο πέφτουν και φεύγουν μακριά

Το χειμώνα χαμένα και μένουν μονάχα γυμνά κλαδιά.

 


Για εσένα τι είναι;

Εάν είναι απρόσμενη,

             δεν θα ‘ναι αναπάντεχη,

εάν είναι προβλεπόμενη,

             δεν θα ‘ναι σίγουρη,

μα εάν είναι συνεχόμενη,

             σίγουρα θα ‘ναι απανοτή .


Τέλος κι αρχή

Καινούργια αρχή,

κι εσύ ψυχρά ακολουθάς μια νέα διαδρομή,

Δίχως γιατί,

μα μονάχα ένα πάμε-ξεκινάμε σου αρκεί,

Κι εσύ εκεί,

να διψάς για ό,τι νέο η καρδιά σου ποθεί,

Και κάνεις τα πάντα χωρίς διακοπή,

να προλάβεις να κάνεις τα πάντα εσύ,

Στο τέλος νομίζοντας πως φεύγεις με αναμνησεις μαζί,

γεμίζοντας μ’ αυτές τη ψυχή,

Μ’ αφήνοντας κάποιου άλλου την καρδιά του μισή,

και που δύσκολα ν’ αναρρώσει μπορεί,

Σ’ αυτό το τέλος και σ’ αυτή την αρχή.


Αλήθκεια κύριε μου…

Ερώτημα καθημερινό, αλλά από ουδείς η απάντησή του.  Ούλλοι μας πιστεύκουμεν πως λαλούμεν την αλήθκειαν αλλά εντέλει κανένας μας εν μπορεί να είναι σίγουρος!  Μπορεί για κάποιους η αλήθκεια να εν το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή, να θέλουν πάντοτε να το λεν, όποια κι αν είναι η αλήθεια των πραγμάτων.

Όποιος όμως είναι ένας εξ’ αυτούς τον/την θερμοπαρακαλώ να προσέχει!  Η αλήθεια δεν είναι μοναχά ένα παιχνιδάκι που μπορεί ο καθένας μας να κουρδίσει και μετά να το αφήσει να συνεχίσει μόνο του.  Είναι εύθραστο υλικό το οποίο θέλει το πλάσημό του προσεκτικά και μετά από αυτή την επεξεργασία να δωθεί μέσα σε ένα όμορφο κουτάκι με κορδέλες στον παραλήπτη του.

Για να μην όμως πολυλογούμε, η αλήθεια είναι απαρέτητη…αλλά, έτσι τελικά για να φτάσουμε επιτέλους στην αλήθεια της αλήθειας …. Ένα έχω να πω….ΠΟΝΑΕΙ!!!!

Τζαι μεν το πάρετε ότι το γράφω λόγω κάποιας ερωτικής απαγοήτευσης, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι κάποτε πρέπει να το αναγνωρίσουμε ούλλοι μας αυτό το γεγονός, που μετά που σχιλιάες τζαι σχιλιάες σκέψεις κατάληξα σε ένα προσωπικό Πόρισμαν!

Όλοι μας επιζητούμεν πολλές τζαι αμέτρητες φορές που διάφορα άτομα την αλήθεια αλλά ποτέ δεν είμαστε σίγουροι αν θα μας δωθεί η πραγματική αλήθεια!  Και αν όμως μας δωθεί η αλήθεια, μας πονάει αφάνταστα ούλλους μας ανεξερέτως…

Έτσι λοιπόν για να καταφέρουμεν να ξεφύγουμεν ή να προστατέυσουμε κάποιον από τούτον τον πόνο, λέμε όλοι μας ΨΕΜΑΤΑ!!!!

Τζαι ξέρω τι εν να πείτε κάποτε ούλλοι μας θέλουμε να μάθουμε κάτι, ανεξερέτως πόσο θα μας πονέσει αυτό που θα ακούσουμε.  Συνήθως το επιζητούμε από φίλους γιατί πιστεύουμε πως από αυτούς θα πάρουμε ειλικρινή απάντηση.  Δεν είναι όμως πάντοτε αυτό το σενάριο που θα έρθουμε αντιμέτωποι.

Μπορούν να συμβούν πολλά και διάφορα.  Οι απαντήσεις μπορεί να είναι τζαι άπειρες.  Πρέπει να μάθουμε να περιμένουμεν τα πάντα, ότιδήποτε και να είναι, να μας είναι ευπρόσδεκτο! Αν είναι κάτι που δεν μας χαλά, άιστο να πάει κύριε μου.  Αν όμως εν κάτι που σε πικραίνει, πιέ τζαι τούτο το δηλητήριο αλλά μεν το αφήκεις να σε πάρει μαζί του κάτω. Κράτησε την ψυχραιμία σου, σήκωσε το κεφάλι τζαι προσπέρνα το! Ούλλοι μπορούμε τζαι εν εφικτό.

Andiamo αδέρφια.  Ήρθε η ώρα να φύγουμε που τα κατεστημένα.  Ο καθένας με μιαν μικρή αλλαγή του εαυτού του μπορεί.  Εν ώρα να αλλάξουμεν ούλλοι προς το καλύτερο!

Τζαι τούτα που λαλώ έννεν πράγματα του πεταμάτου, εν αλήθκεια κύριε μου


Φόρος τιμής.

Είναι περίεργο το ευχαριστώ,

Πιο πολύ και από το ‘σε αποχαιρετώ’.

Δεν μπορώ ακόμη ελεύθερα να εκφραστώ,

Ούτε καν το αντίο να σου πώ.

Μου είναι δύσκολο και τρομακτικό,

Και με δυσκολία θα στο εκμυστηρευτώ.

Το ταξίδι θα ‘νε μακρινό,

Αλλά να ξέρεις από πολλούς ποθητό.

Να περνάς καλά.

Νίκος Παπάζογλου.

Θανάσης Βέγγος.


Λόγος ύπαρξης και αντίδρασης;

Έλα ντε;

Παέι πάλε τζαι πιάννει με.  Εν οι ώρες του αλλώπος γιατί τωρά συχνά εγίνικεν συνήθειον.

Έλεος πιον ρε κουμπάρε εν να μας μείνει τζαι ττικ!  Αλλά καλάν τουλάχιστο μαθένω το λίο λίο τζαι εν να προσπαθήσω να αναπτύξω ψυχικά αντισώματα για να το καταπολεμήσω.  Πποοό ρε φίλε τι λαλώ τωρά ο γέριμος, ούτε γιατρός να είμουν.  Μα ούτε τζαι τούτο εν είμαι, λίφκουντε μου ‘λία’ πράματα.  Οι γνώσεις, τα χρόνια τα φοιτιτικά, η αποφοίτηση, τα χαρτιά στον τοίχο, η περιφάνεια, ο όρκος, η άσπρη η ρόμπα, τα ακουστικά (τα αιώνια κρύα τζίνα πράματα που με νευριάζουν αφάνταστα), η σέξυ γραμματέας, το μεγάλο γραφείο, το εκοσάεβρο κάθε πεντάλεπτη συνάντηση, τζαι φυσικά οι ατελείωτοι ασθενείς που μιαν ώρα εν να βαρεθώ να τους δώ τζαι εν να τους θκιώξω γιατί θέλω να κάμω διάλειμμα για να πιώ το καφεδάκι μου τζαι να πά σπίτι μου στην γυναίκα μου.  Ααααα ρε νοσοκομείο τζαι δημόσια υγεία τι μας κάμνετε! Αλλά έννεν τζιαμέ το θέμα μου.

Ας παραλήψουμε αυτή την παράκαμψη στην ροή του θέματος (ππωωω τζαι τι θα μπορούσα να σας πώ για ράδια τζαι παρουσιαστές των ειδήσεων, αλλά άλλην φοράν) τζαι να πάμε πίσω τζιαμέ που εμείναμεν.  Πάει τζαι συνεχίζει που λαλείς η κουβέντα τζαι τον νούν μου βασανίζει, βάζοντας το σε κάτι αλλόκοτες μα τζαι υπέροχες ιδέες τζαι σκέψεις.  Πράματα που εν θα εφαντάζουμουν μπορούν να είναι εφικτά.  Ακόμα να σκεφτείς ότι ώρες ώρες ένιωθα ‘ντεζιαβού’ για κάποιες καταστάσεις που επεχτήκαν τωρά τελευταία η ακόμα τζαι πράματα που εγινήκαν σήμερα στο σχολείο… ένιωσα τα, είδα τα, επίστεψα τα, έζησα τα, ούλλα που θκιό φορές!  Ήταν παράξενο, γιατί μόνο την τελευταία εβδομάδα είδα τόσα πολλά μέσα που τα μάθκια της ψυχής μου, που πίον εν μπορώ να καταλάβω πια που τες θκιό φορές που εγινήκαν τούτα τα πράματα πρέπει να πιστέψω τζαι πια εν η αληθινή.

Εν περιγράφετε ή ακόμα εν καταλαμβένετε για να μπορώ να το φκάλω που μέσα μου τζαι να το φωνάξω, πέρκει φύει το εβλοημένο τζαι κάμω την λαχείο.  Αλλά όι.  Τωρά που το σκέφτουμε, θέλω το.  Εγίνηκέν ένα κομμάτι της ζωής μου τζαι εν να με λυπήσει αν κάποτε με εγκαταλέιψει.  Μονάχα μόνον να ήταν κάπως πιο απαλό, πιο ήρεμο τζαι πιο κοντραλαριζμένο.  Εν ανόφελο όμως να προσπαθώ να το αφήσω γιατί εν να με κάμει να γίνω τέλια άγνωστος στον κόσμο.  Ακόμη ενας παράξενος μιτσής που βλεπει την ζωή μόνο που το προφίλ της, χωρίς να βλεπει ολόκληρο το πρόσωπο αλλά ακόμη χωρίς να δίνει σημασία στην λεπτομέρεια τζαι στα χαρακτηριστικά του.  Πρέπει να δείς αλλιώς την ζωή αλλιώς εν αξίζει, γιατί η ζωή εν τροχός τζαι γυρίζει τζαι άμαν την χάσεις έστω τζαι έναν δευτερόλεπτο που τα μάθκια σου, ήδη εγύρισε τζαι άλλαξε μορφή τζαι πρόσωπο!

Προσπάθα να την αποθανατήσεις, την κάθε της στιγμή, γιατί άλλη σαν και αυτή εν θα δείς ξανά τζαι εν να το μετανιώνεις…λαλώ σου το.  Που πρώτο σχέρι θέμας!  Έτσι ένι τζαι πρέπει να το αποδεχτούμεν, εν η πραγματικότητα.  Τουλάχιστο με τούτο το ‘πράμα’ καταφέρνω τζαι σκέφτουμε, υπάρχω, ζώ.  Αλλά τζαι πως να μεν γίνει τούτο, αφού με τόση ‘paranoia’ τζαι ‘insomnia’ εγίνηκα εν μέρη σοφός τζαι εν μέρη μαννός.  Έχω όμως να πώ πως όσα πράγματα είχα σκεφτεί τούτον τον τελευταίο τζαιρό, εγίνηκα έξπερτ.  Όι πως θέλω να χουμιστώ, αλλά τωρά που το έκατσα τζαι εσκέφτηκα τα ούλλα τούτα τζαι εσυνηδητοποίησα κάποιες καταστάσεις που αλήθκια φκάλουν λογική!

Εν με βάλει μοναχά σε σκέψεις αλλά τζαι σε άλλα, πολλές φορές παράφρονα πράγματα, αλλά και άλλες με πράγματα εξωπραγματικά.  Ιδέες έμμονες, ήχους, στίχους, εικόνες, και πολλές ανεξήγητες πτυχές του μυαλού μου.

Με αφήνει σε μερικές δτιγμές άναβδο και υποκλεινώμενο στο μεγαλείο του.

Υ.Γ. :  και μια εικόνα για να μην ξεχνιώμαστε… σηκώστε τα οπίσθιά σας τζαι αντιδράστε!  Νομίζω εκαταλάβαμεν το ούλλοι πως εν ώρα του.  Βάμος αδέρφια!